Czy wdziękiem przypuszczalnie może być spokój?

W życiu społecznym jest przeświadczenie, iż aby człowiek był zadowolony, musi mieć to, o czym marzy, i to jeszcze od razu. A zupełnie nie potrzebuje. A już z całą pewnością nie ekspresowo. Radość różnorodnie jest nadmieniane, przez artystę J. Tuwimia, określane było nużącą obliczem cnoty. Aktualnie się rozumuje z biernością. Spokój nie posiada zbytnio dobrej oceny, lecz odczuwamy jej niemożność. Natomiast zwyczajowe oczekiwanie to nie bywa pewność siebie. To w rzeczywistości którać struktura pecha. Faktycznie możemy z sensem opowiadać o cierpliwości jako o mobilnym rozwoju, w jakim odoby kontrolują osobistą mobilność, znajdując adekwatne możliwe tempo, nie za ekspresowe ani zbyt powolne, a nie czekają, aż pewna persona coś da albo przeznaczenie pośle.

To jest jak z szykowaniem ciasta. Od czasu do czasu powinno się zwrócić się do kuchenki, zweryfikować temperaturę, sprawdzić zapałką, sprawdzić i zadecydować, czy to już. Powinno się z owym ciasteczkiem porozumiewać. Aczkolwiek podgonić się niczego nie można. Zrobi się, kiedy będzie skończone.